شب راه مرو كه خداوند آن را ( براى ) آرامش و استراحت و آسودگى قرار داده نه كوچ كردن ( چنان كه در قرآن كريم س 10 ى 67 مى فرمايد : هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ وَ النَّهارَ مُبْصِراً ، إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ يعنى او است خداوندى كه شب را براى شما بيافريد تا در آن آرامش يابيد ، و روز را روشن « تا بانجام نيازمنديها بپردازيد » و در آفرينش شب و روز براى گروهى كه « سخنان حقّ را » مى شنوند نشانه‌ها « ى توحيد و يگانگى حقّ تعالى » است ) پس در اوّل شب تن و مركبت را آسوده گذار ، و چون پى بردى هنگامى را كه سحر ( پيش از بامداد ) هويدا مى گردد ، يا هنگامى كه بامداد آشكار مىشود با بركت و نيكبختى كه از جانب خدا مى رسد روانه شو ، 3 و هر گاه با دشمن روبرو شدى ميانهء لشگر خود بايست و به دشمنان نزديك مشو مانند نزديك شدن كسى كه مى خواهد جنگ برپا كند ، و از آنان دور مشو همچون دور شدن كسى كه از جنگ مى ترسد تا آنكه فرمان من به تو برسد ( زيرا شروع بجنگ پيش از رسيدن فرمان شايد شايسته نبوده زيان آن بيش از سودش باشد ، و دور شدن هم موجب دليرى حريف گردد ) 4 و بايد پيش از خواندن آنان ( را به راه حقّ ) و حجّت تمام كردن كينه و دشمنى شما را بجنگ با ايشان وادار نسازد ( زيرا جنگ از روى كينه و دشمنى براى هوا و هوس است نه اطاعت و فرمانبرى از خداوند ، پس در اين صورت اگر كسى كشته شود يا ديگرى را بكشد گناهكار و معذّب است ) .